ΜΕΛΙΣΣΑΝΘΗ – ΠΙΣΤΕΥΩ
… γιατί η Αγάπη είναι προσευχή και πράξη! γιατί η Αγάπη είναι μυστική αγρυπνία! … γιατί η Αγάπη είναι ο Μυστικός Δείπνος! κ’ η μεγάλη υπόσχεση! … πιστεύω στον Άνθρωπο – γιατί η Αγάπη είναι ο Άνθρωπος!
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΑΡΑΝΤΑΡΗΣ – ΕΠΟΣ
φύλλο δέντρου φτερά πουλιού άνεμος έπειτα θάλασσα κύματα χρόνος γαλάζιος ορίζοντας παντού και μπροστά μας ο ουρανός
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ – ΚΑΛΛΙΓΡΑΦΗΜΑ
Πανιά στο Νείλο πουλιά χωρίς κελάηδισμα με μια φτερούγα γυρεύοντας σιωπηλά την άλλη – ψηλαφώντας στην απουσία τ’ ουρανού το σώμα ενός μαρμαρωμένου εφήβου – γράφοντας με συμπαθητικό μελάνι στο γαλάζιο – μιαν απελπιστική κραυγή. Νείλος, Τα περιστέρια σελ. 207, Ποιήματα, Ίκαρος 1994 δέκατη όγδοη έκδοση
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΚΥΡΗΣ – ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΩΝ ΑΡΙΘΜΩΝ
… εκείνη τη στιγμή – ή έστω κάποια άλλη στιγμή, εν πάσει περιπτώσει, εκείνης της εποχής – πρωτοσκέφτηκα το επάγγελμα που σιωπηλά διά βίου θα ακολουθούσα. φαινομενικά ευπρεπές, μετρίως προσοδοφόρο πιθανώς, αλλα διαμπερές και ελπιδοφόρο Στέλεχος της γεωγραφικής υπηρεσίας. … από το οπισθόφυλλο, εκδόσεις ΑΓΡΑ, 2001
ΚΩΣΤΑΣ ΒΑΡΝΑΛΗΣ – ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ
… συ θά χεις μάτια γαλανά, θα σε φυλάω από ματιά κακή κι από κακόν καιρόν τη νύχτα θα σηκώνομαι κι αγάλια θα νυχοπατώ δεν είσαι εσύ για το σταβρό. … εδώ η Παναγιά μιλά για το όραμα του Αγγέλου ο Κ. Βάρναλης έζησε στην Ελλάδα από το 1884 έως 1974
ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ – ΑΙΩΝΑΣ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΑΣ
… τόσα λόγια, τόσες χειρονομίες, τόσα πρόσωπα μέσα μου που πια δεν ειμ’ εγώ… άνθρωποι μεγαλόψυχοι ή τιποτένιοι, ανυπεράσπιστοι ή δυνατοί, αφήνοντας ο ένας μέσα στον άλλον, όλα όσα του έδωσε ή του αρνήθηκε. …συλλογιέμαι καμμιά φορά τους ανθρώπους που γνώρισα… Γεννήθηκε το 1922 και έφυγε χίλια μίλια το 1988
Κ. Π. ΚΑΒΑΦΗΣ – ΤΑ ΠΑΡΑΘΥΡΑ
… όταν ανοίξει ένα παράθυρο θάναι παρηγορία …
HELEN MORT – ABLATION
Inside the Northern General they ‘re trying to burn away a small piece of your heart. I want to know which bit how much and what it holds. my questions live between what doctors call the heart and what we mean by it, wide as the gap between brain and mind, …
ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣ – ΑΓΑΠΗ ΣΑΝ ΑΚΟΛΑΣΙΑ
– έχεις ένα πρόσωπο – καθαρό. η φωνή του είχε τον αιφνίδιο ήχο της χορδής που σπάζει. πλησίασε πιο πολύ, κόλλησε πάνω μου, ρόγχαζε. τον έσπρωξα μα εκείνος είχε γαντζωθεί πάνω μου – άφησέ με. σ’ αγαπώ. σ’ αγαπώ. μ’ έπιασε πανικός και πάτησα τις φωνές και τραβιόμουν να φύγω κι ο Πεισίστρατος με κρατούσε…
LORD BYRON – ΑΣΜΑ ΙΙ
80. δυνατά ηχούσε ο αλαφρός αναβρασμός της ακτής συχνά άλλαζε τόνο, μα ίδια έμενε η Μουσική κι άχρονα πώς το ρυθμικό κουπί αντιλαλούσε και γλυκά κάθε παφλασμός πώς μουρμουρούσε της παλίρροιας η Βασίλισσα έλαμψε σαν να τους καλοδέχτηκε… σελ. 231, Ανθολογία Ρομαντικών Ποιητών, Κέδρος 2021 εισαγωγή Μαρία Σχοινά επιλογή – μτφ. Ευτυχία Παναγιώτου …