λίμνη πλάτωνος θα συναντηθούμε rendezvous πετώντας. χίλιες και μία μέρες με άλλοθι τα λάθη. η ηχώ της υπεκφυγής μου σβήνει σαν νάτανε σκιαμαχία. ο ήλιος του πρωϊνού μια άσκηση έρωτα άλυτη. αιμάτινες αναζητήσεις κρέμονται στα φτερά του γενέθλιου ύπνου μου. το λιώσιμο των πάγων ακολουθεί η άνοιξη που προσεύχεται να μην ταράξει κανείς τους…
αμφίλυκη […] ρόδινη λάμψη της αυγής αχτίδα αλκυονίδας μέρας πριν γίνεις δίσκος φλογερός πώς καμινεύτηκες πώς έφτασες ανάμεσα από τ’ αττικά βουνά που ανοιγόκλεισαν σαν θυρόφυλλα εαρινή και παιχνιδίζοντας με τ’ άστρα με τα ζώδια με τον Βόλσκ πώς έφτασες τρελή αναλαμπή να πορφυρώσεις το λυκόφως μου; από το λυκαυγές σου στο λυκόφως…
τα σώματα των ζωντανών καίγονται ευκολότερα στην έξαψη της κλίνης τα κόκκαλα στραβώνουν καθώς σωριάζονται σιγά σιγά στον πάτο. μουρμουρητά σαν από λίμνες καμένη σάρκα σαστισμένη αίμα θνητών. στάχτη πάνω στη στάχτη που βουλιάζει γίνεται λίπασμα λάσπη για το μέλλον. τα σώματα των ζωντανών κοιμούνται στην ομίχλη γεμίζουν μάτια κι έπειτα γέρνοντας αδειάζουν τη…
Μικρό χωνευτικό ποίημα για τον Φορ …ο καρχαρίας Φορ λιμπίζεται σκίζει τα νερά ένα κοπάδι ψάρια χώνεται στο ανοιχτό του στόμα -κι ο καρχαρίας Φορ αχ να ‘χε έναν καθρέπτη- κομμάτια ψάρια νομίζουνε πως κολυμπούν ακόμα Η ώρα της πέψης τώρα στη γαλάζια κρύπτη… [σελ. 57] από το βιβλίο…
[…] τα φτερωτά τούτα πλάσματα έχουν τους δικούς τους απαράβατους κανόνες πάντοτε να κοιτούν μπροστά, ποτέ ξοπίσω. να προβλέπουν πάντοτε όλες τις απόρροιες του ανθρώπινου πάθους, ποτέ όμως τις αιτίες. να ξαίρουν τα πάντα για την ανθρώπινη κατάσταση, όμως να μην κατανοούν τίποτε από τη φύση της. να βλέπουν τα κατάβαθα στα πράγματα όλα…
Βάλσαμο στους ονειρευτές μιας άλλης πορείας Σαν σε καλεί το αξομολόγητο να ειπείς τη λέξη που ανάπαψη θα φέρει στη νυχτιά του, ρούχο λευκό για να φορέσει πάλι και τη χαμένη του αγνότητα να βρει ξανά πες την, γιατί ανάβλεμμα θα ‘ναι η λέξη ετούτη στα γαληνά τα όνειρά του τα παλιά. …
ΘΕΡΙΝΗ ΠΛΗΞΗ στο γράμμα πήζει αργά το βουλοκέρι και το μελάνι δύσκολα στεγνώνει η αγωνία μου κάθε μέρα μεγαλώνει- η καρδιά μου δεν χτυπά το καλοκαίρι. ο ήλιος κρύβεται το μεσημέρι κι από την νύχτα λείπει το φεγγάρι. η δυστυχία θα μ’ έχει συνεπάρει- η καρδιά μου δεν χτυπά το καλοκαίρι μαραίνεται…
Τον ήλιο τον ζωγραφίζει χωρίς ακτίνες -μόνο δύο μάτια Και το φεγγάρι με δύο κουκίδες Γκρίζο μολύβι και χέρι σταθερό Μένει μετέωρο μόνο στις κουρτίνες Τι να τις κάνει -έτσι που κρέμονται αριστερά και δεξιά λίγο ταιριάζουν. Όχι σαν του σπιτιού μας λέει τις κουρτίνες Όπως τις θέλω εγώ -με δυό γραμμές Για να κρεμιέται…
Ν’ ανταποκρίνονται οι λέξεις σε έννοιες; Τέτοιο μπέρδεμα! Ούτε μεταφορές, ούτε παρομοιώσεις. Να αυτοαναφέρονται. Οι λέξεις να είναι έννοιες χωρίς αναφορά. Η αναφορά είναι άστατη προσωπική. Δεν είναι ήχος. Ο ήχος δεν αναφέρεται σε τίποτα έξω απ’ αυτόν. Οι ήχοι δεν είναι μεταφορές ή παρομοιώσεις. Όταν οι λέξεις θα είναι μόνο ήχοι, ο…
Το ποίημα δεν είναι προσευχή είναι δήλωση πίστης σε όσα αναπνέουν και πάλλονται κι ανατριχιάζουν κάτω από ζέστη βαριά κι ασήκωτους χειμώνες. Σε ό,τι επιμένει να αναβλύζει κι ας ξέρει πως η πηγή δεν είναι αστείρευτη πως των άστρων το φως θα σβήσει. Λεπτό κεράκι, αδύναμο, που περιβάλλεις με το χέρι σου και κινδυνεύει απ’…